
ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود / نی نام زما و نی نشان خــــواهد بود
زین پیش نبودیــــــــم و نبد هیچ خلل / زین پس چو نباشیم همان خواهد بود

چون عمر بسر رسد چه بغداد و چه بلخ / پیمانه چو پر شود چه شیرین وچه تلخ
خوش باش که بعد از من و تو ماه بسی / از سلخ به غره آیـــد و از غره به سلخ

هر ذره که خاک زمینی بوده است / خورشید رخی زهره جبینی بوده است
گرد از رخ نازنین به آزرم فشــــــان / کآن هم رخ خوب نازنینی بــــوده است

فصل گل و طرف چویبار و لب کشت / با یک دوسه اهل و لعبتی حور سرشت
پیش آر قدح که باده نوشـــان صبوح / آســــــــوده ز مسجدند و فارغ ز کنشت
خیام
No comments:
Post a Comment