هیس ! آهسته شب تیره هنوز
می مکد .
زیر دندان لجن آلودش
هرچه می بنید خواهد نابودش .
کی ولیکن گوید
از در دیگر ٬ این روز سپید
در نمی آید ؟
شب کسی یاوه به ره می پوید
شب عبث کینه به دل می جوید
روز می آید
آنچه می باید روید ٬ روید
از نم ابر اگر چه سیرآب
خنده می بندد در چهره ی شب .
نیما یوشیج
No comments:
Post a Comment