شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست
بیار باده که در بارگاه استغنا
چه پاسبان و چه سلطان چه هشیار و چه مست
از این رباط دو در چون ضرورتست رحیل
رواق و طاق معشیت چه سربلند چه پست
مقام عیش میسر نمیشود بی رنج
بلی بحکم بلا بسته اند عهد الست بهست و نیست مرنجان ضمیر و خوش می باش
که نیستست سر انجام هر کمال که هست
حافظ


No comments:
Post a Comment