مــــــــرا می گفت دوش آن یار عیار /سگ عاشق بــــه از شیران هشیار
جهان پرشد مگر گوش ات گرفته ست /سگ اصهاب کهف و صاحب غار

قرین شاه بــــــــاشد آن سگی کو/ برای شاه جوید کبک و کفتار
خصوصا آن سگی کو را بهمت / نباشد صید او جز شاه مختار

ببوسد خاک پایش شیر گــــردون / بــــــــــدان لب که نیالاید بمردار
دمی می خور دمی می گو بنوبت / مده خود را به گفت و گو بیکبار

ملولان بــــاز جنبیدن گرفتند / همی جنگند و می لنگند ناچار
بجنبان گوشه زنجیر خود را / رگ دیــــوانگیشان را بیفشار


مولانا