صوفی از پرتو می راز نهانی دانست   /    گوهر هرکس ازین لعل توانی دانست
قدر مجموعه گل مرغ سحر داند و بس / که نه هرکو ورقی خواند معانی دانست

عرضه کردم دو جهان بر دل کار افتاده / بجز از عشق تو باقی همه فانی دانست
آن شد اکنون که ز ابنای عوام اندیشم / محتسب نیز درین عیش نهانی دانست

سنگ و گل را کند از یمن نظر لعل و عقیق /   هرکه قدر نفس باد یمانی دانست
ایکه از دفتر عقل آیت عشق آموزی /  ترسم این نکته به تحقیق ندانی دانست

حافظ