من مست و تو ديوانه ما را که برد خانه/صد بار تو را گفتم کم خور دو سه پيمانه 

در شهر يکي کس را هشيار نمي بينم/ هــــر يک بتر از ديگر شوريده و ديوانه

 

 هر گوشه يکي مستي دستي زده بر دستي/ وان ساقي سرمستي با ساغر شاهانه
 اي لولي بربط زن تو مست تري يا من/ اي پيش تو چو مستي افسون من افسانه

 

 از خانه برون رفتم مستيم به پيش آمد / در هر نظرش مضمر صـــد گلشن و کاشانه
 چون کشتي بي لنگر کژ ميشد و مژ ميشد  / وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه

 

 گفتم که رفيقي کن با من که منت خويشم /گفتا که بنشناسم من خويش ز بيگانه
 من بي دل و دستارم در خانه خمارم /يک سينه سخن دارم هين شرح دهم يا نه

 

 تو وقف خراباتي دخلت مي و خرجت مي /زين وقف به هوشياران مسپار يکي دانه

 

 مولانا