عشق مرا بر همگان بر گزید / آمد و مستانه رخم را گزید

 شکر کزان کان زر جعفری / روی مرا نادره گازی رسید

 

باد تکبر اگرم در سرست / هم ز دم اوست که در من دمید
کرد مرا خشم مه و بر رخم / گنبد نیلی سره نیلی کشید

 

گو سگ نفس این همه عالم بگیر /کی شود از سگ لب دریا پلید
قفل خدائیش بسی خون که ریخت / خونش بریزیم چو آمد کلید

 

جان به سعادت بکشد نفس را / تا بهم افتند سعید و شهید
هیچ شکاری نرهد زان صیاد / کو ز سگی های سگ تن رهید

 

ای خرف پیر جوان شو ز سر/تازه شد از یار هزاران قدید
وی بدن مرده برون آی ز گور / صور دمیدند ز عرش مجید

 

مولانا