انگاسی

خواست انگاسی ابله که به ده
زودتر بر گردد از جای رمه 
بی خبر از ره دور اندیشی
ز رفیقان ٬ همه ٬ گیرد پیشی 
دید کان ابر سبک خیز ترک
از خر اوست بسی تیز ترک
از فراز کمر کوه بلند
جست و پا بر سر آن ابر افکند 

بعد چون شد ٬ نه به کس مکتوم است ٬
من نمی گویم و پر معلوم است 
بینوا شوق سواری بودش
شوق ٬ ره سوی عدم بنمودش
هرکه برگشت به ده از ره گشت
او ز ده رفت و دگر باز نگشت 
زود می خواست به مقصود رسید
تا ابد چهره ی مقصود ندید 
ابلهی را هم از اینسان سختی ست
فکر ابله ٬ سبب بدبختی ست .
آنکه نابیند نزدیک به خویش
.نتواند که بود دور اندیش 

نیما یوشیج