
نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم / درین سراب فنا چشمه حیات منم
و گر بخشم روی صد هزار سال زمن / بعاقبت بمن آیی که منتهات منم
نگفتمت که بنقش جهان مشو راضی / که نقش بند سراپرده رضات منم
نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی / مرو بخشک که دریای باصفات منم
نگفتمت که چو مرغان بسوی دام مرو / بیا که قوت پرواز و پرو پات منم
نگفتمت که ترا ره زنند و سرد کنند / که آتش و تبش و گرمی هوات منم
نگفتمت که صفت های زشت در تو نهند / که گم کنی که سر چشمه صفات منم
نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت / نظام گیرد خلاق بی جهات منم
اگر چراغ دلی دانک ره خانه کجاست / و گر خدا صفتی دانک کدخدات منم
مولانا
No comments:
Post a Comment