Sunday, November 28, 2010




نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم / درین سراب فنا چشمه حیات منم
و گر بخشم روی صد هزار سال زمن / بعاقبت بمن آیی که منتهات منم

نگفتمت که بنقش جهان مشو راضی / که نقش بند سراپرده رضات منم
نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی / مرو بخشک که دریای باصفات منم

نگفتمت که چو مرغان بسوی دام مرو / بیا که قوت پرواز و پرو پات منم
نگفتمت که ترا ره زنند و سرد کنند / که آتش و تبش و گرمی هوات منم

نگفتمت که صفت های زشت در تو نهند / که گم کنی که سر چشمه صفات منم
نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت / نظام گیرد خلاق بی جهات منم

اگر چراغ دلی دانک ره خانه کجاست / و گر خدا صفتی دانک کدخدات منم


مولانا

No comments: