
به ملت زخمی میهنم
نه هرکه چهره برافروخت دلبری داند / نه هرکه آینه سازد سکندری داند
نه هرکه طرفه کله کج نهاد و تند نشست / کلاه داری و آئین سروری داند
تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن / که دوست خود روش بنده پروری داند
غلام همت آن رند عافیت سوزم / که در گدا صفتی کیمیاگری داند
وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی / وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند
بباختم دل دیوانه و ندانستم / که آدمی بچه شیوه پری داند
هزار نکته باریکتر ز مو اینجاست / نه هرکه سر بتراشد سکندری داند
مدار نقطه بینش ز خال تست مرا / که قدر گوهر یکدانه جوهری داند
بقد و چهره هر آنکس که شاه خوبان شد / جهان بگیرد اگر دادگستری داند
ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه / که لطف طبع و سخن گفتن دری داند
حافظ
No comments:
Post a Comment