به همه !
چــــو آفتاب می از مشرق پیاله برآید / ز باغ غارض ساقی هــزار لاله بر آید
نسیم در سر گل بشکند کلاله سنبل / چو از میان چمن بوی آن کلاله بر آید
حکایت شب هجران نه آن حکایت حالیست / که شمه ز بیانش بصد رساله بر آید
ز گرد خوان نگون فلک طمع نتوان داشت / که بی ملامت صد غصه یک نواله بر آید
بسعی خود نتوان برد پی بگوهر مقصود / خیال باشد کاین کار بی حواله بر آید
گرت چو نوح نبی صبر هست در غم طوفان / بلا بگردد و کام هزار ساله بر آید
نسیم زلف تو چون بگذرد بتربت حافظ / ز خاک کالبدش صد هزار لاله بر آید
No comments:
Post a Comment