مولانا


هرکرا گشت سر از غایت بــر گردیدن / ساکنان را همه سرگشته تواند دیدن
هرکی از ضعف خود اندر رخ مردان نگرد / بر دو چشم کژ او فرض بود خندیدن


هرکی صفرا شودش غالب از شیرینی / تلخ گردد دهنش گاه شکر خائیدن
عقل میدانی او خود خر لنگ افتادست / در براق احدی دیــد کسی لنگیدن


ای کسی کز حدثان در حدثی افتادی / چون چنینی تو روا نیست ترا جنبیدن
من علامات گهر گفتم لیکن چـــه کنم / کور موشی چــــــو ندارد نظر بگزیدن