ای دریغ از آن صفای کودنم
چشم دد فانوس چوپان دیدنم
با تن فرسوده ٬ پای ریش ریش
خستگان بردم بسی بر دوش خویش .
گفتم این نامردمان سفله زاد
لاجرم تنها نخواهندم نهاد ٬
لیک تا جانی به تن بشناختند
همچو مردارم ٬ به راه ٬ انداختند
ای دریغ آن خفت از خود بردنم ٬
پیش جان ٬ از خواری تن مردنم !
من سلام بی جوابی بوده ام
طرح وهم اندود خوابی بوده ام .
زاده پاپان روزم ٬ زین سبب
راه من یکسر گذشت از شهر شب .
چون ره از آغاز شب آغاز گشت
لاجرم راهم همه در شب گذشت
شاملو
No comments:
Post a Comment