صنما بیار باده بنشان خمار مستان
که ببرد عشق رویت همگی قرار مستان
می کهنه را کشان کن بصبوح گلستان کن
که بجوش اندر آمد فلک از عقار مستان
بده آن قرار جان را گل و لاله زار جان را
ز نبات و قند پرکن دهن و کنار مستان
قدحی بدست بر نه بکف شکرلبان ده
بنشان بآب رحمت بکرم غبار مستان
چو شراب لاله رنگت بدماغها بر آید
گل سرخ شرم دارد ز رخ و عذار مستان
بکشان تو گوش شیران چو شتر قطارشان کن
که تو شیر گیر حقی بکفت مهار مستان
سخنی بماند جانی که تو بی بیان بدانی
که تو رشک ساقیانی سر و افتخار مستان


مولانا