یک خانه پر ز مستان , مستان نو رسیدند / دیوانگان بندی زنجیرها دریدند

بس احتیاط کردیم تا بشنوند ایشان / گوئی قضا دهل زد بانک دهل شنیدند

 

جانهای جمله مستان دلهای دل پرستان / ناگه قفس شکستند چون مرغ برپریدند

مستان سبو شکستند بر خنبها نشستند / یارب چه باده خوردند یارب چه مل چشیدند

 

من دی ز ره رسیدم قومی چنین بدیدم / من خویش را کشیدم ایشان مرا کشیدند

آنرا که جان گزیند بر آسمان نشیند / او را دگر که بیند جز دیده ها که دیدند

 

یک ساقیی عیان شد آشوب آسمان شد / می تلخ از آن زمان شد خیکش از آن دریدند

 

 

مولانا