به کوی میکده هر سالکی که ره دانست/دری دیگر زدن اندیشه تبه دانست
زمانه افسر رندی نداد جـــــز بکسی / که سرفرازی عالم درین کله دانست

 

ورای طاعت دیوانگان زمــــا مطلب /  کـــه شیخ _مذهب ما عاقلی گنه دانست
دلم ز نرگس ساغر امان نخواست بجان/چرا که شیوه آن ترک  دل سیه دانست

 

حدیث حافظ و ساغر که میزنند پنهان / چه جای محتسب و شحنه  پادشه دانست
بلند مــــرتبه شاهی که نه رواق سپهر / نمـــــــــونه زخم طاق بارگه دانست

 

.