A Toi

درخت دوستی بنشان که کام دل ببار آرد / نهال دشمنی بر کن که رنج بی شمار آرد
چو مهمان خراباتی بعزت باش با رندان / که دردسرکشی جانا گرت مستی خمار آرد

شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما / بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد
در این باغ  از خدا خواهد دگر پیرانه سر حافظ / نشیند بر لب جوئی و سروی در کنار آرد