بار دیگر شهری که دوست میداشتم

نادر ابراهیمی

 

 

دیر است برای بازگشتن ٬ برای خواندن تصنیف های

کوچه و بازار
برای بوئیدن کودکانه گلها
هلیا برای خندیدن زمانی ست بی حصار وگریز
آیا  هنوز می انگاری که من از کنار پنجره ات
خواهم گذشت ؟ کنار پله ها خواهم نشست ؟ من
جیب های کهنه ام را از بادام زمینی پر میکنم
و فریاد میزنم
هلیا بیا برویم توی باغ قصر بگردیم

پنجره باز میشود تو میخندی

- هنوز عصرانه نخور ده ام کمی صبر کن
بر میگرد ی و یک نان مربائي بزرگ از
پنجره بیرون می اندازی پائین ٬ من روی
هوا می گیرم و و تو باز می خندی با لیوان
چای میائی کنار پنجره و با دهان پر چیزهائی
می گوئی که نمی فهمم

- بابا جانت کجاست

- رفته سری به پنبه ها بزند امسال ما خیلی
پنبه داریم

- میدانم هلیا

بازگشت من به شهر ٬ بازگشت من بسوی تو نیست

سگ های خانگی مرز میان آشنا ئی و بیگانگی هستند

در تمام طول شب آنها بیدار می نشینند

و دود می کنند و ورق ها را دست به دست
میدهند
تو در را بهم می کوبی و بسوی من میدوی
دستت را به من میدهی و میرویم سر وقت
ماهی ها ٬ بوی مربای تازه بهار نارنج
فضای گرداگرد خانه را پر کرده است


ادامه دارد