
مولانا
بجان عشق که از بهر عشق دانه و دام
که عزم صد سفرستم ز روم تا سوی شام
نمی خورم به حلال و حرام من سوگند
بجان عشق که بالاست از حلال و حرام
بجان عشق که از جان جان لطیف ترست
که عاشقان را عشق است هم شراب و طعام
فتاده ولوله در شهر از ضمیر حسود
که بازگشت فلانکس ز دوست دشمن کام
نه عشق آتش و جان منست سامندر
نه عشق کوره و نقد منست زر تمام
نه عشق ساقی و مخمور اوست جان شب و روز
نه آن شراب ازل را شدست جسمم جان
نهاده برکف جامی بر من آمد عشق
که ای هزار چو من عشق را غلام غلام
هزار رمز بهم گفته جان من با عشق
در آن رموز نگنجیده نظم حرف و کلام
بیار باده خامی که خالیست وطن
که عاشق زر پخته ز عشق باشد خام
ورای وهم حریفی کنیم خوش با عشق
نه عقل گنجد آنجا نه زحمت اجسام
چو گم کنیم من و عشق خویشتن در می
بیاید آن شه تبریز شمس دین که سلام
No comments:
Post a Comment