مولانا
کــــــــــجائی ساقیا در ده مدامم/ که من از جان غلامت را غلامم
می اندر ده تهی دستم چه داری / که از خون جگر پر گشت جامم
زننگ من نـــــــــگوید نام من کس / چو من مردی چه جای ننگ و نامم
چو بر جانم زدی شمشیر عشقت / تمامم کن که زنده ناتمـــــــــــامم
گهم زاهـــد همی خوانند و گه رند / من مسکین ندانم تا کدامم
ز من چون شمع تا یک ذره باقیست / نخواهد بود جز آتش مقامم
مرا جز سوختن راه دگر نیست / بیا تا خوش بسوزم زانک خامم
کــــــــــجائی ساقیا در ده مدامم/ که من از جان غلامت را غلامم
می اندر ده تهی دستم چه داری / که از خون جگر پر گشت جامم
زننگ من نـــــــــگوید نام من کس / چو من مردی چه جای ننگ و نامم
چو بر جانم زدی شمشیر عشقت / تمامم کن که زنده ناتمـــــــــــامم
گهم زاهـــد همی خوانند و گه رند / من مسکین ندانم تا کدامم
ز من چون شمع تا یک ذره باقیست / نخواهد بود جز آتش مقامم
مرا جز سوختن راه دگر نیست / بیا تا خوش بسوزم زانک خامم
No comments:
Post a Comment