
به ایرانیان اصیل !
در سرای مغان رفته بود و آب زده / نشسته پیر و صلائی به شیخ و شاب زده
سبوکشان همه در بندگیش بسته کمر / ولی ز ترک کله چتر بر سحاب زده
شعاع جام و قدح نور ماه پوشیده / عذار مغبچکان راه آفتاب زده
عروس بخت در آن حجله با هزاران ناز / شکسته کسمه و بر برگ گل گلاب زده
گرفته ساغر عشرت فرشته رحمت / ز جرعه بر رخ حور و پری گلاب زده
ز شور و عربده شاهدان شیرین کار / شکر شکسته سمن ریخته رباب زده
سلام کردم و با من بروی خندان گفت / که ای خمار کش مفلس شراب زده
که این کند که تو کردی بضعف همت و رای / ز گنج خانه شده خیمه بر خراب زده
وصال دولت بیدار ترسمت ندهند / که خفته در آغوش بخت خواب زده
بیا بمیکده حافظ که بر تو عرضه کنم / هزار صف ز دعاهای مستحاب زده
فلک خبیبه کش شاه نصره الدینست / بیا ببین ملکش دست در رکاب زده
خرد که ملهم غیبست بهر کسب شرف / ز بام عرش صدش بوسه بر جناب زده
No comments:
Post a Comment