Thursday, November 04, 2010


به ایرانیان اصیل !



در سرای مغان رفته بود و آب زده / نشسته پیر و صلائی به شیخ و شاب زده
سبوکشان همه در بندگیش بسته کمر / ولی ز ترک کله چتر بر سحاب زده

شعاع جام و قدح نور ماه پوشیده / عذار مغبچکان راه آفتاب زده
عروس بخت در آن حجله با هزاران ناز / شکسته کسمه و بر برگ گل گلاب زده

گرفته ساغر عشرت فرشته رحمت / ز جرعه بر رخ حور و پری گلاب زده
ز شور و عربده شاهدان شیرین کار / شکر شکسته سمن ریخته رباب زده

سلام کردم و با من بروی خندان گفت / که ای خمار کش مفلس شراب زده
که این کند که تو کردی بضعف همت و رای / ز گنج خانه شده خیمه بر خراب زده

وصال دولت بیدار ترسمت ندهند / که خفته در آغوش بخت خواب زده
بیا بمیکده حافظ که بر تو عرضه کنم / هزار صف ز دعاهای مستحاب زده

فلک خبیبه کش شاه نصره الدینست / بیا ببین ملکش دست در رکاب زده
خرد که ملهم غیبست بهر کسب شرف / ز بام عرش صدش بوسه بر جناب زده

No comments: