به سپیدان سربلند !
لب هر در
به روی کوچه ها آهسته وا می شد
و از دهلیز قلب خانه ها با خوف
سراپا واژه انسان رها می شد
هزاران سایه کمرنگ
در یک کوچه با هم آشنا می شد
طنین می شد
صدا میشد
صدای بی صدائی بود و
فرمان اهورائی
- شما را این زمان باید
دلی آگاه
همه با همدگر همراه
نترسیدن زجان خویش
روان گشتن به رزم دشمن بدکیش
نهادن رو به سوی این دژ دیوان جان آزار
شکستن شیشه نیرنگ
بریدن ریشه تزویر
دریدن پرده پندار
تن از سستی رها سازید
روانها را به مهر اورمزدا آشنا سازید
ازآن ماست پیروزی
حمید مصدق
No comments:
Post a Comment