باده بده باد مده وز خودمان یاد مده
روز نشاطست و طرب بر منشین داد مده

 

 

آمده ام مست لقا کشته شمشیر فنا
گرنه چنینم تو مرا هیچ دل شاد مده

 

 

در ده ویرانه تو گنج نهانست زهو
هین ده ویران ترا نیز به بغداد مده

 

 

گرچه درین خیمه دری دانک تو با خیمه گری
لیک طناب دل خود جز که باو تاد مده

 

 

دانه به صحرا مکشان بر سر زاغان مفشان
جوهر فردیت خود هرزه بافراد مده

 

 

آنک به خویش است گرو علم و فریبش مشنو
هست ترا دانش نو هوش باسناد مده

 

 

خسرو جانی و جهان وز جهت کوه کنان
با تو کلندیست گران جز بفرهاد مده

 

 

 

مولانا