صحن دلباز سرایش
بود پر از سروکوهی
و زعشقه های بالا رفته
بر دیوار و بام او
گلبنانی که
ز جنگل های دورادور
تخم آنان را
خوش نوایان بهار آورده بودند
در چمن زار سرای او
تا به دلخواهش بر آید کار
بپراکنده بودند


نیما یوشیج