باد توی بادگیرا نفس نفس میزد
زلفای بید و می کشید
از روی لنگای دراز گل آغا
چادر نماز کودریشو پس میزد

رو بند رخت
پیرهن زیرا و عرق گیرا
دست میکشیدن به تن همدیگه و
حالی به حالی میشدن
انگار که از فکرای بد
هی پر و خالی میشدن


فروخ فرخزاد