به ملت شریف و بزرگ و کهن ایران !
ای سنائی گر نیابی یار یار خویش باش
در جهان هر مرد و کاری مرد کار خویش باش
هریکی زین کاروان مر رخت خود را ره زنند
خویشتن را پس نشان و پیش بار خویش باش
حس فانی می دهند و عشق فانی می خرند
زین دو جوی خشک بگذر جویبار خویش باش
می کشندت دست دست این دوستان تا نیستی
دست دزد از دستشان و دستیار خویش باش
این نگاران نقش پرده آن نگاران دلند
پرده را بردار و در رو با نگار خویش باش
با نگار خویش باش و خوب خوب اندیش باش
از دو عالم بیش باش و در دیار خویش باش
رو مکن مستی از آن خمری کزو زاید غرور
غره آن روی بین و هوشیار خویش باش
مولوی
No comments:
Post a Comment