چو طفلان تاکی ای زاهد فریبیبسیب بوستان و شهد و شیرم
چنان پرشد فضای سینه از دوست
که فکر خویش گم شد از ضمیرم
قدح پرکن که من در دولت عشق
جوانبخت جهانم گرچه پیرم
قراری بسته ام با می فروشان
که روز غم بجز ساغر نگیرم
مبادا جز حساب مطرب و می
اگر نقشی کشد کلک دبیرم
درین غوغا که کس کس را نپرسد
من از پیر مغان منت پذیرم
خوشا آندم کز استغنای مستی
فراغت باشد از شاه و وزیرم
من آن مرغم که هر شام و سحرگاه
ز بام عرش می آید صفیرم
چو حافظ گنج او در سینه دارم
اگرچه مدعی بیند حقیرم