فکنده نور مه از لابلای شاخه بید

 به جویبار و چمنزار خالهای سفید

 بسان قلب پر از یاس و نقطه های امید

 خوش آنکه دور جوانی من شود تجدید

درون بیشه سیاه و دشت و دمن

تمام خطه تجریش سایه و روشن

 ز سایه روشن عمرم رسید خاطر من

 گذشته های سپید و سیه زعیش و محن

حباب سبز چه رنگست شب ز نور چراغ

نموده است همان رنگ ماه منظر باغ

نشان آرزوی خویش این دل پر داغ

 ز لابلای درختان همی گرفت سراغ

 

میر زاده عشقی