کجا خواهی ز چنگ ما پریدن
کی داند دام قدرت را دریدن

چو پایت نیست تا از ما گریزی
بنه گردن رها کن سر کشیدن

دوان شو سوی شیرینی چو غوره
بباطن گر نمی دانی دویدن

رسنرا میگزی ای صید بسته
نبرد این رسن هیچ از گزیدن

نمی بینی سرت اندر زه ماست
کمانی بایدت از زه خمیدن

چه جفته میزنی کز بار رستم
یکی دم هشتمت بهر چریدن

دل دریا ز بیم و هیبت ما
همی جوشد  ز موج و از طپیدن

فلک را تا نگوید امر ما بس
بگرد خاک ما باید تنیدن

کی یارد صید ما را قصد کردن
کی یارد بنده ما را خریدن

کسی را که ربودیم و گزیدیم
کرا خواهد بغیر ما گزیدن

امانی نیست جان را در جز عشق
میان عاشقان باید خزیدن

امان هر دو عالم عاشقان راست
چنین بودند وقت آفریدن

نشاید بره را از جور چوپان
ز چوپان جانب گرگان رمیدن

که این چوپان نریزد خون بره
که او جاوید داند پروریدن

ز دل خواهی شدن بر آسمانها
ز دل خواهد گل دولت دمیدن

ز دل خواهی بدلبر راه بردن
ز دل خواهی ز ننگ تن رهیدن

دل از بهر تو یک دیگی بپخته ست
زمانی صبر میکن تا پریدن

دل دلهاست شمس الدین تبریز
نتاند شمس را خفاش دیدن

مولانا