دیدم نگار خود را می گشت گرد خانه
برداشته ربابی می زد یکی ترانه
با زخمه چو آتش می زد ترانه خوش
مست و خراب و دلکش از باده مغانه
در پرده عراقی می زد به نام ساقی
مقصود باده بودش ساقی بدش بهانه
ساقی ماه روئی در دست او سبوئی
از گوشه ای در آمد بنهاد در میانه
پر کرد جام اول زان باده مشعل
در آب هیچ دیدی کاتش زند زناله
بر کف نهاده آن را از بهر دلستان را
آنگه بکرد سجده بوسید آستانه
بستد نگار از وی اندر کشید آن می
شد شعلها از آن می بر روی او دوانه
می دید حسن خود را می گفت چشم بدرا
نی بود و نی بیاید چون من در این زمانه
مولانا
برداشته ربابی می زد یکی ترانه
با زخمه چو آتش می زد ترانه خوش
مست و خراب و دلکش از باده مغانه
در پرده عراقی می زد به نام ساقی
مقصود باده بودش ساقی بدش بهانه
ساقی ماه روئی در دست او سبوئی
از گوشه ای در آمد بنهاد در میانه
پر کرد جام اول زان باده مشعل
در آب هیچ دیدی کاتش زند زناله
بر کف نهاده آن را از بهر دلستان را
آنگه بکرد سجده بوسید آستانه
بستد نگار از وی اندر کشید آن می
شد شعلها از آن می بر روی او دوانه
می دید حسن خود را می گفت چشم بدرا
نی بود و نی بیاید چون من در این زمانه
مولانا

No comments:
Post a Comment