من پاک باز عشقم تخم غرض نکارم
پشت و پناه فقرم پشت طمع نخارم

نی بند خلق باشم نی از کسی تراشم
مرغ گشاده پایم برگ قفس ندارم

موسی بدید آتش آن نور بود دلخوش
من نیز نورم ای جان گرچه ز دور نارم

شاخ درخت گردان اصل درخت ساکن
گرچه که بی قرارم در روح بر قرارم

من بوالعجب جهانم در مشت گل نهانم
در هر شبی چو روزم در هر خزان بهارم

با مرغ شب شبم من با مرغ روز روزم
اما چو با خود آیم زین هر دو بر کنارم

آن لحظه با خود آیم کز محو بیخود آیم
شش دانگ آنگهم که بیرون ز پنج و چارم

جان بشر بناحق دعویش اختیاریست
بی اختیار گردد در فر اختیارم

آن عقل پر هنر را بادیست در سر او
آن باد او نماند چون باده ای در آرم


مولانا