دوش آمد پیل ما را باز هندستان به یاد
پرده شب می درید او از جنون تا بامداد

بانک نوشانوش مستان تا فلک بر رفته بود
بر کف ما باده بود و در سر ما بود باد

روز پیروزی و دولت در شب ما درج بود
شب ز اخوان صفا ناگه چنین روزی بزاد

موج زد دریا نشانی یافت زین شب آسمان
آن نشان را از تفاخر بر سر و رو مینهاد

هرچه ناسوتی ز ظلمت راه ها را بسته بود
نور لاهوتی ز زحمت بستها را می گشاد

مولانا