کمی از خودم 

 

مادرم روانش شاد همیشه میگفت هیچ چیز
تو شبیه آدم نیست
راست میگفت حق داشت
من از روزی که عقلم به موسیقی و خواننده
رسید هرگز به هیچ کس نگفتم که کدام خواننده
مورد علاقه من است و فراموش نکنید که ایران
یکی از کشورهائی است که موسیقی جز لاینفک
آن است و ریتم های پرشین مرحله ای از
موسیقی بین المللی که موسیقی دانان بکار میبرند
بگذریم خود مادرم عاشق صدای هایده و مهستی
و حمیرا بود
و من هم مشغول گوش کردن ووقتی کسی سئوال
میکرد معمولا میگفتم فرقی نمی کنه همه خوب
هستند و بالاخره استعدادی دارند

تا اینکه ناگهان گوشم با صدای خانم افسانه رسائی
که شعر گلهای کبودش را برایتان نهادم آشنا
شد و رفت بالا و بالا و بالای ذهنم جا خوش کرد
ونشست و بارها اگر کسی پرسیده گفته ام
افسانه رسائي که اسمش هم به گوششان نخورده
بود

در مورد خوانندگان زن غربی هم خانم جنیس یان
هم همین احساس را داشتم و دارم هر صدائي را
با صدای اومقایسه میکنم

علتش غمی است که در صدای هر دوی این زنان
است غمی بی نهایت عمیق

پس گوش کنید

نانا زولا