با درودهای گرم بر سپیدان فخر بشری و رزمندگان راه
آزادی و حرمت انسانی
باب فاوس یکی از کارگردان های خوب سینما بود که
تقریبا همه فیلم هایش عالی بوده و بر اثر زیاده روی
در مصرف مواد مخدر جهان را ترک کرده
آخرین فیلم او از ماجرائی واقعی ساخته شد که ستاره هشتاد
نامیده میشد و مربوط به جوانی است که تمام عمرش کارهای
مانند جاکشی کرده و خودش میداند که لیاقتی ندارد
روزی در ونکوور کانادا در یک فست فود دختر بسیار معصومی
را می بینید که حتی از لباس های جاکشی او و پوست بر گردنش
و جواهر و باقی دکوراسیون جاکشی نمی فهمد که او چکاره است
او این دختر را به لوس آنجلس برده و در اطاق محقرانه اش
هی عکس های پورنوو لختی و اروتیک می اندازه و برای این
قبیل ادارات می فرستد و با تلاش زیاد بالاخره از کاخ هیو هفنر
پلی بوی دعوت به ضیافت میشود
و دیگر وا وی لا از هیچان این ولگرد که تصور میکند شاهکاری
کرده و این دخترک را به فاحشه خانه مجلل پلی بوی دعوت کرده
است
در خانه هیو هفنر همه به او با چندش نگاه میکنند و در نهایت
خود هیوهفنر میگوید که به دخترک بگوئید او قبول است ولی
این مردک جاکش را دیگر هرگز نمیخواهم با او ببینم
وقتی دخترک به جاکش میگوید که اینها نمیخواهند
ترا ببینند او به شدت خشمگین میشود
ولی وقتی دختر میگوید چه بهتر بر گردیم کانادا
که جاکش میگوید نه نه نه نه این همه زجمت کشیده ام
و این ماچرا هی تکرار میشود تا روزی که دخترک
به محل زندگی قبلی میاید و میگوید من بیست هزار
دلار در حساب بانکی ام دارم ده هزارش را به تو
میدهم
و میتوانی در این خانه بمانی تا که وضع خوبی پیدا
کنی و بل بل بل بل
و چاکش مربوطه تفنگ خود را میکشد و ابتدا دخترک
را می کشد سپس خودش را و تمام
چون این ماجرا واقعی بود و باب فاوس فیلم را ساخته بود
من خیلی به دلیل این مرگ ها فکر کردم
و یکی از چیزهائی که در یافتم این بود که این مردک
جاکش هرگز در زندگی موفقیتی نداشته و همیشه یک فرد
در آرزوی مثلا هیو هفنر شدن بوده است
و هنگامی که تنها دست آوردش خلق ستاره هیوهفنر بوده
در درونه خود تصور میکرده که او خودش هنرمند است
و بل بل بل و ناامیدی ناشی از رسیدن به امیدش باعث
درخواست مرگ شده
این باب ودد وارد هم یکی از این جاکش های کهنه جهان
سیاست امریکاست
من بیست سال بود در امریکا بودم و هرگز خبری از این
دو قاطر دوقلوی واشنگتن پست نبود
به محض در خطر قرار گرفتن بساط و سفره لفتی های پیس
اف شت امریکا همه وسط میدان پریدند
همه با هنرنمائی های از خانم شر و ور و تا باب وود وارد
نه ...آقای وودوارد اگر به اطرافت خوب نگاه کنی می بینی
که از روزی که تو زیر لایم لایت ها رفتی
پنجاه و چهار سال گذشته
و سخنان توکهنه و پوسیده شده
مگر به تو نگفتم که چون زمان گذرا است مرتبا در آن
تغییر حاصل میشود
و اگر روزی توو باقی شما خودخواهان بی وطن و مردم
عروس وسط عروسی بودید
امروز یک دلقک مسخره تکراری بیشتر نیستید
زیرا خیر سر خودت و دو قلوی دیگرت زمان گذشته و تغییر
حادث شده است
روزگاری به دلیل تبلیغات دروغ و فریب کارانه شما لفتی ها
مردم ایران از دولت امریکا متنفر بودند و اگر یکی زگیل
در میاورد فطعا کار کار امریکا بودددددددد
اکنون تک تک التماس میکنند که همان امریکائیان مخوف به
کمکشان از شر لفت و کمونییزم و مائوئیزم و فاشیزم و
اسلامیزم برونددددددددددددددددددددددددددددد
جناب باب وود وارد
مشگل انسان های مانند توو رابرت دو نیرو و امثال شما
این است که به قدری به شما خوش گذشته که برایتان
بینهایت سخت است دست از فشردن مردم بدبخت و باقی
کارهای کمونیستی خود بردارید و چیزی را با کسی اگر
خودی خودتان نباشد شر نمیکنید
شما چون به خودتان خوش میگذرد و به اندازه دو سه
نسل ثروت اندوخته اید تصور میکنید به باقی ما هم خیلی
خوش میگذرد
هوای جهنمی تکزاس را در نظر بگیر و یک باغبان را
که در آفتاب مشغول زدن چمن های خانه هاست در حالی
که از سر تاپایش عرق میریزد و هر لحظه باید نوشیدنی
خنکی بنوشد
اومیمیرد تا زنده بماند
ولی شما با کمک یک ایل و قبیله در اطاق های خنک و
یا گرم نشسته و مقداری اسهال فکری بیرون ریخته و نخود
هر آشی هستید
مانند فرید ذکرنیا و باقی سی ان ان
مرگ بر وطن فروش مردم فروش
نانا زولا
No comments:
Post a Comment