برای ثبت در تاریخ

 

 Un borghese piccolo piccolo

 

در سال هزار و نهصد و هفتاد وهفت قرن گذشته

یکی از کارگردانان ایتالیائي فیلمی ساخت که
هنوز مصداق واقعی دارد

نام فیلم بورژوای کوچولوی کوچولو بود که در

آن آلبرتو سوردی بازی میکرد

آلبرتوسوردی یک بورکرات کامل بود

که تمامی عمرش لقمهای بخور نمیر
از دولت میگرفت و زندگی زن و پسرش
را اداره میکرد و خم شدن جلوی قدرت
از خصلت های بورکراتیکش بود
تا پسرش بزرگ شد و بعد از پایان درسش
چون این پدر چیزی جز امنیت حقوقی و
مالی دولتی ندیده بود
او را تشویق به گرفتن کاری دولتی کرد
و وای روزی که پسرش را برای مصاحبه
آخر صدا کردند از نیمه شب برخاست و
صبحانه تهیه کرد و لباس های پسرش را
اتو کرد و خلاصه که هیچانش از پسرک
خیلی خیلی خیلی بیشتر بود
هنگامی که پسرک به وزارت چه میدانم چی
رفت او بیرون در ماشین قراضه اش بود
ناگهان هنگام  خروج پسرش جلوی درب وزارت خانه
تیر اندازی شد و گلوله ای به پسرش خورد و او
را کشت

فقط شیشه  خورده شدن روان این مرد را باید

دید

درست مانند کشور چین که رهبر و پولیت بوروی

کمونیست اش سالیان سال برای تیک اوور امریکا
تلاش های همین مرد بورژوای کوچولوی کوچولو
را کردند
و با یک گلوله تمامی زحماتشان گوز شد و بهوا
رفت و از سر تا پایشان کثافت و بدبختی و بدنامی
میبارد

دولت کثیف  توطٍه گر چین باید دست از زورگوئي با

مردم هنگ کنگ و تایوان و کره و باقی تریتوری های
 به آن شاشیده
بردارد ٬ مردم جهان دیگر نیازی به پیشوا ندارند

و نه در قرن بیست و یکم
ما مردم اجازه میدهیم که دیگر هیچ
نوع کلونیالیزمی بر ما فرمانروائي
کند
نه کلونیالیزم مونارشی های کپک زده اروپا
نه کلونیالیزم مائوئیستی مشتی سرخ داس و چکشی
بی سر و پای دزد
امیدوارم گلوبالیست ها را خر فهم کرده باشم

نانا زولا