افق ز عکس شفق رنگ گلستان گیرد
نوای چنگ بدانسان زند صلای صبوع
که پیر صومعه راه در مغان گیرد
نکال شب که کند در قدح سیاهی مشک
در او شرار چراغ سحرگهان گیرد
شه سپهر چو زرین سپر کشد در روی
بتیغ صبح و عمود افق جهان گیرد
برغم زال سیه شاهباز زرین بال
درین مقرنس زنگاری آشیان گیرد
ببزمگاه چمن رو که خوش تماشائیست
چو لاله کاسه نسرین و ارغوان گیرد
چو شهسوار فلک بنگرد بجام صبوح
که چون بشعشعه مهر خاوران گیرد
محیط شمس کشد سوی خویش در خوشاب
که تا بقبضه شمشیر زرفشان گیرد
حافظ
No comments:
Post a Comment