زنده پندارند خودشان را
استخوان ها می درخشد هر کجا پهلو به پهلو روی دندانها
دنده بر هر دنده بگرفته ست پیشی
چشم رفته ٬ کاسه سر کرده جای چشمها خالی
مردگان موت می خندند ٬ آنها راست حالی
می کشد انگشت بی جانشان
در جهان زندگان هر دم خیالی
بوی می آید هیس
هیس از آنجا خاسته یک مرده به پا
به سرودی که سروده است
سرد و نفرت زای بر کرده ست آوا
نام دیگر مرده ی مشهور می دارد
مرده ای یک زنده را با چشمهای باز
از ره در دور می دارد

پنجره ام را ببند ای زن
شیشه ها را گل فروکش
منظر این جنب و جوش موت را در پیش چشمان من بهم زن
من نمیخواهم کسم بیند
یا ببینم کس
در تمنای نگاه بی سئوالم
و ردیف رنجهای بیشمار من
دردهای استخوانم بس
شیشه ها را گل فروکش
منظر این جنب و جوش موت را در پیش چشمان من بهم زن
من نمیخواهم کسم بیند
یا ببینم کس
در تمنای نگاه بی سئوالم
و ردیف رنجهای بیشمار من
دردهای استخوانم بس
با عصیر غارت خود
در جهان زندگانی
می کنند آیا جدا ٬ از زندگی زندگان ٬ یک زندگانی نهانی ؟
نیما یوشیج




No comments:
Post a Comment