Tuesday, August 10, 2004
به ربل عزيزم
حفظ ظاهر
ربل عزيزم چند سال پيش با دو برادر و دختر تين ايجر يکي از انان
سفري به کوههاي کلرادو داشتيم .
در اين سفر تصميم گرفتيم با يک راهنما به قسمت هائي دست نخورده
از کوه رفته و بخش هاي بکر را ديدار کنيم .
راهنمائي که يافتيم يک کابوي به تمام معني بود مردي زمخت و نکره
چون چارلز برانسون افتاب سوخته که در شيار هر چروکي در دستها و
صورت ميتوانستي ماجراها که بر او گذشته را ببيني .
بهر حال روز نخست تمام شد و شب هنگام در محوطه اي چادر بزرگي
که بيشتر خيمه بود تا چادر براي ما برپا کرد و براي خود چادر کوچکي
همه در کيسه خواب ها رفته و سعي کرديم بخوابيم ولي سرمائي که
بود مانع خواب ماشد من پيشنهاد کردم بروم و به کابوي مورد بحث مساله
سرما را بگويم اين دو برادر ايراني گفتند : نه بابا افت داره حالا اين خيال
ميکنه ما ايراني ها سوسول هستيم و از اين قسم حرفها .
بهر حال هرچه لباس داشتيم پوشيديم و در درون کيسه خوابها تا الهي صبح
لرزيديم و چشم بر هم ننهاديم و هر بار من گفتم بروم به يارو بگويم اين دو
دوست مانع شدند .
هنگامي که کمي روشن شد من ديگر طاقت نياوردم و گفتم من اهسته ميروم
از چادر او پريموس را مياورم تا حداقل قهوه اي علم کنيم .
هنگامي که پاورچين پاورچين به چادر نزديک شدم و زيپ چادر را کشيدم گرماي
دلپذيري به من خورد و ديدم چارلز برانسون کابوي در حاليکه دو بخاري گازي
در چپ و راست خود روشن گذاشته به خواب خوش عميقي فرو رفته !!!!!!! نانا
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment