خشونت نانائي
از جواني عليرغم داشتن روحيه اي بسيار حساس به درست
يا غلط از عشق و عاشقي و رومانتيک بازي گريزان بودم چون
به نظرم ميرسيد زيادي وقت و انرژي ميبرد !!
به هر حال در نوزده سالگي با گروهي مرتبا کوه ميرفتيم و در
اين گروه پسري بود که به شدت دلباخته من بود و من هيچ
فرصتي براي ابرازش به او نميدادم چون دلم نميخواست که
کنف شود .
در شير پلا کافه اي بود که اگه درست يادم باشد صاحبش مردي
بود که ريش فيدل کاستروئي داشت و بر او عباس فيدل يا علي
فيدل يا يک چنين نامي گذارده بودند .
روزي در ان کافه در حالي که ليواني چاي داغ در دست داشتم به
بالکني طبيعي که جلوي ان بود امده کنار نرده ها ايستاده بودم
و به منظره و تهران که جلوي چشم گسترده بود نگاه ميکردم
اهسته کنارم امد و با حالتي بسيار نرم و لطيف پرسيد :
به چه نگاه ميکني
گفتم :
به همبونه کرم و کثافات و مرض !!!!!
انچنان حالش گرفته شد که گفت : چقدر خشني !!!
احتمالا منتظر بود بگويم زيبائي هاي کوهستان و عظمت طبيعت
و سرشاري .....
ولي من حقيقت را گفتم يعني همان تفسيري که فروغ فرخزاد
از ايران گفته بود . نانا
No comments:
Post a Comment