نيما
از همان شب مي گريزد او ز مردم
دوست دارد ماند از جمع کسان گم
تا به دست خود بدارد سرنوشت خود دگر سان تر
مي رود سوي بيابانهاي دور و خلوت اين جنگل غمناک
هيچش اين دنيا نه ديگر پيش چشمان است
پيش او
دوستي و دشمني مردمان- گر راست خواهي - هر دو يکسان است .
No comments:
Post a Comment