

ای ترا گردن زده آن تسخرت بر گرد نان / ای سیاهی بر سیاهی جان تو از گرد نان
ای تو در آئینه دیده روی خود کور و کبود / تسخر و خنده زده بر آینه چـــــون ابلهان
تسخرت بـــــــــــــــر آینه نبود بروی خود بود / زانک رویت هست تسخر گاه هر روشن روان
آن منافق روی ظلمت جان تسخر کن که خود / جمله سر تا پای تسخر بوده است آن قلبتان
هر کی استهزا کند بر خاصگان عشق حق / تیغ قهرش بر ســر آید از جلاد قهرمان
از ملامت های حسادان جگر ها خون شود / درد استهزای ایشان داغها آرد به جان
گـــر از ایشان در گریزی در مغار خلوتی / عشق چون چوگانت آرد همچو گوی اندر میان
گر تو اندر دین عشقی بر ملامت دل بنه / وز فسوس و تسخر دشمن مــکن رو را گران
مولانا

No comments:
Post a Comment