نشاني (سپهري)
(( نرسيده به درخت ٬
کوچه باغي است که از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است
مي روي تا ته آن کوچه که او پشت بلوغ ٬ سر به در
مي آورد ٬
پس به سمت گل تنهائي مي پيچي ٬
دو قدم مانده به گل
پاي فواره جاويد اساطير زمان مي ماني
و ترا ترسي شفاف فرا ميگيرد
در صميميت سيال فضا ٬ خش خشي ميشنوي
کودکي ميبيني
رفته از کاج بلندي بالا ٬ جوجه بردارد از لانه نور
و از او مي پرسي
خانه دوست کجاست ؟ ))
No comments:
Post a Comment