نادر شاه و چراغ زنبوري
اي کنجکاو عزيز دلم دوباره غيبت زده امروز هوس کردم اين ماجرا
را برات بنويسم شايد سر و کله ات از جائي پيدا شد .
پدر بزرگم دکتر داروساز بود و خداد سال پيش يه داروخانه تو خيابون
لاله زار تهران داشت .
روزي برام تعريف کرد که ان دوراني که برق وجود نداشت و مردم
از چراغ نفتي و چراغ هاي زنبوري استفاده ميکردند يه تاتر کوچولو
در لاله زار درست شد که شايد اولين تاتر ايران بود .
به هر حال تعريف ميکرد که اولين نمايشي که اين تاتر روي صحنه
اورد اسمش بود نادر شاه افشار
شب اول افتتاح اين تاتر کلي از مغازه دارهاي لاله زار بليط خريده
به ديدن نمايش رفتند .
صحنه را با چندين چراغ زنبوري روشن کرده بودند
و مردي هم درشت هيبت که به شکل نادرشاه با سبيل از بناگوش
در رفته روي صندلي مجللي نشسته بود با صدائي کلفت و مردانه
گفت :
غلام بيا اين نقشه حمله به هندوستان را به خدمت وزيران من ببر .
ناگهان فردي از بين تماشاچيان يک شيشکي در ميکنه !!!!
و بلا فاصله نادر شاه ميگه :
غلام صبر کن اول اون بي پدر و مادر را از بين جمعيت بينداز بيرون
بعد برو نقشه رو برسون !!!!!!
همه ميزنند زير خنده و نمايش ادامه پيدا ميکنه تا ميرسه به انجا که
نادر شاه فرمان کور کردن پسرش را ميده و در همان زمان نور چراغ
زنبوري ها کم شده بوده نادر شاه ميگه :
غلام بيا اين فرمان را براي کور کردن عباس ميرزا ببر و سر راهت هم
دو سه تا تلمبه به اون چراغ زنبوري ها بزن !!!!!!!! نانا
3 comments:
نانا جان!
من همين جا ها هستم.
تئاتر اسلامی:
اما اين داستانت مرا به ياد داستان ( که گُنگ به ياد دارم) يکی از دوستانم که زمانی برايم گفته بود، انداخت. در شهرشان (تابستان روزی بوده بود) تعزيه راه انداخته بودند و شمر سر حسين را بريده بود و گردن حسين را با خون آرايش (گريم) کرده بودند و سرش را پايين تر از بدنش زير ميز بوده است و بدنش بالای آن و... (تا آنجا که به ياد دارم) .خانواده حسين عربده کشان(تعزيه وار) به ديدار حسين آمده بودند و اين حسين که راستی راستی تشنه اش شده بود از زير ميز به يکی از امامان نهيب زده بود "مادر قحبه يک چکه آب بريز حلقم دارم از تشنگی می ميرم".
کنجکاو
واي که کنجکاو عزيزم پيدات کردم
ميدوني چيه اين داستاني که نوشتي را
فقط بايد شمر عزيز به شکل تاتر به اسلام ريدن
بنويسد با اون طنز بي نظيرش .
بابا دلم برات تنگ شده بود خوب شد که اين دوسه
کلمه رو نوشتي . دوستت دارم نانا
سلام نانای عزیز. مرا یاد یک خاطره ای انداختی زمان جنگ ایران وعراق هواپیما های عراقی چندین بار خانه های مسکونی را در شهرستان میانه به موشک بستند حتی یک بار موشک به یک دبیرستان دخترانه خورد که حدود هفتاد نفر دانش آموز یکجا کشته شدند و چون میانه شهرستان کوچکی بود آشنایی ،همسایه ای یا فامیل کسی نبود که از این حملات موشکی آسیب ندیده باشد.خلاصه مردم خیلی ترسیده بودند. تا اینکه روز عاشورای همان سال تو بحبوحه جنگ در میدان معلم تعزیه برقرار میشه درست موقع جنگ حسین با شمر ذالجوشن !! یک نفر شیر پاک خورده با صدای بلند شروع میکنه به پخش آژیر قرمز ، پای جند نفر از تماشاگران به خاطر پرت کردن خود ازبالای پشت بام به خاطر فرار میشکنه ، شمر هم تر وفرز می پره رو ترک اسب امام حسین!! و به تاز طرف خارج شهر .اکبر واصغر وزینب و...... هم هر یک به سویی. تنها چیزی که دراین میدان نبرد باقی مونده بود . لنگه های کفش بود و چکمه شمر و کلاه خود حسین!!!!.
Post a Comment