شاملو
من جار خاموش سقف
لانه سرد خود بودم
من شير خواره مادر ياس خود ٬
دامن آويز دايه درد خود بودم
آه که بدون شک اين خلوت ياس انگيز
توجيه نکردني ( اين سرچشمه جوشان
و سهمگين قطران تنهائي ٬ در قلب
انساني ) براي درد کشيدن انگيزه اي
خالص است
آيا انسان معجزه اي نيست ؟
انسان اين شقاوت دادگر !
اين متعجب اعجاب انگيز
انسان اين سلطان بزرگترين عشق
و عظيم ترين انزوا .
No comments:
Post a Comment