
نیما یوشیج
هیبره یک مرغ بد بوی است ٬ اگنده شکم
بال و پرهاش از پلیدیها بچسبیده بهم
او خوراکش خون انسان است و می خوابد جدا
روی دیواری که بالا رفته است از خون ما
هر زمان از نوک او بانگی بر آید جانگداز
ما ز روی بیم جان داریم سوی او نیاز
و بدون فکر سودی و خیالی بارور
می پرستیمش بدو داریم از هر سو نظر
تا نیاید زاو فرو پا روی ناهموار جا
سینه های ما است زیر پای ناهموارش وا
تا بخسبد ٬ ما زچشمان دور می داریم خواب
وز پی یک لحظه حظ اوست ٬ عمریمان عذاب
لیک وقت واپسین ٬ کاو میشود از ما جدا
می گشاید بال و می دارد دهان گند وا
می پرد و آب و هوا را زهر اگین می کند
تلخ بر ما زندگانیهای شیرین می کند .
No comments:
Post a Comment