Saturday, March 01, 2008



نیما یوشیج


در ته تنگ دخمه ای چو قفس
پنج کرت چو کوفتند جرس

ناگهان شد گشاده در ظلمات
در تاریک کهنه ی محبس

در بروشنائی شمعی / سر نهاده به زانوان جمعی

موی ژولیده ٬ جامه ها پاره
همه بیچارگان بیکاره

بی خبر این یک از زن و فرزند
و آن دگر از ولایت آواره

این یکی را گنه که کم جنگید / وآن دگر را گنه که بد خندید

گنه این ز بین رفتن جان
در تکاپو فتادن از پی نان

گنه آن قدم نهادن کج
گنه این گشادگی دهان

این چنین شان عدالت فایق / کرده محکوم و مرگ را لایق .

No comments: