
نیما یوشیج
در ته تنگ دخمه ای چو قفس
پنج کرت چو کوفتند جرس
ناگهان شد گشاده در ظلمات
در تاریک کهنه ی محبس
در بروشنائی شمعی / سر نهاده به زانوان جمعی
موی ژولیده ٬ جامه ها پاره
همه بیچارگان بیکاره
بی خبر این یک از زن و فرزند
و آن دگر از ولایت آواره
این یکی را گنه که کم جنگید / وآن دگر را گنه که بد خندید
گنه این ز بین رفتن جان
در تکاپو فتادن از پی نان
گنه آن قدم نهادن کج
گنه این گشادگی دهان
این چنین شان عدالت فایق / کرده محکوم و مرگ را لایق .
No comments:
Post a Comment