سخني با شمر عزيزم
با سلمان رشدي در اواخر دوره شاه اشنا شدم .
کتاب بچه هاي نيمه شب او را خواندم و بلافاصله شرم را از تصويرهاي سينمائئ
که در اين دو کتاب داده بود بسيار لذت بردم ولي از نقطه نظر کار ادبي بنظرم کاري
متوسط امد .
هنگامي که خميني جنايتکار و مکار پس از چاپ کتاب ايه هاي شيطاني او فرمان
قتلش را صادر کرد در پارکي در نيويورک بودم و روزنامه نيويورک تايمر را ميخواندم
پس از خواندن خبر روزنامه را بستم و مدتي به فکر فرو رفتم .
با خود گفتم اين مرد تا روزي که زنده است مانند يهودي سرگردان خواهد بود و حتي
يک لحظه ان ارامش و امنيتي را که هر فرد معمولي از ان برخوردار است نخواهد ديد
و تا اخرين لحظه عمرش صليبي سنگين را بر دوش حمل خواهد کرد .
برايش متاسف شدم ولي همزمان احساس ستايشي عميق نسبت به شهامت اين
مرد کردم که جايگاه او را بارها و بارها بالاتر از هر بزرگ نويسنده ادبي ديدم .
سالها بعد با گشت و گذار در وبلاگستان تو را يافتم .
با خواندن مطالبت همان احساس ستايش در من زنده شد .
علت پيوستنم به تو نه تنها ازادگي و انسانيت تو بود بلکه ان شهامت منحصر بفرد
و ان از خودگذشتگي که اگاهانه با انتخاب راه دشوار مبارزه با لجن قشريت مذهبي
خود به دست خود ان صليب را به دوش خود نهادن بود .
بسياري از درک کاري که تو ميکني عاجز هستند زيرا حتي نگاه انان قادر نيست که
به شعاعي دورتر از نوک دماغ انان رود .
تو را بد دهن ميدانند يا ترا بايکوت ميکنند و يا از تو ميترسند
در واقع وحشت اينان از خودشان است چون در مقام مقايسه باتو ناخوداگاه خود را
حقير ميبينند.
من هم اگاه به سختي راه و خطراتي که امثال ما را تهديد ميکند راه تو را انتخاب
کردم و خود را بچه مرشد تو ناميدم و تا روزي که زنده هستم به پيمان خود وفادار
باقي خواهم ماند .
تنها يک سئوال از تو دارم اگر زبانم لال تو مرا زير سئوال ببري به من بگو چه کنم
بهش فکر کن و صميمانه به من بگو چه کنم .
منتظر جوابت هستم . نانا
No comments:
Post a Comment