Sunday, January 02, 2005

راننده وانت بار

دوست بسيار نازنيني دارم که از بچه هاي دانشگاه صنعتي
آريامهر بود و در زمان شاه سمپات سازمان چريک هاي فدائي
خلق در مرحله انتظار براي گرفتن اسلحه و آغاز شرکت در
عمليات چريکي که توسط ساواک شاه دستگير و به حبس
ابد محکوم شد .
در اعتراضات قبل از ۲۲ بهمن از زندان آزاد شد و فعالانه بر
عليه شاه وارد عمل شده و شش ماهي پس از برنشست
خميني شبي به خانه من آمد و ماجراي جالبي را برايم نقل
کرد که برايتان مينويسم :
او گفت :
-- فاميل دوري داريم که مرد زحمتکشي است کم سواد که
راننده وانت بار است و در اين سالها عليرغم اين که ده سالي
از من بزرگتر است من برايش سمبل و قهرمان مردانگي و همه
آن چيزهائي بودم که ستم کشيده اي از يک ناجي در ذهن
خود ميسازد !!!!!
در تمامي دوران زندانم مرتبا به ملاقاتم آمده و پس از آزادي من
از زندان با سبدي بزرگ گل و جعبه اي شيريني به خانه من
آمده و در چشمانش برق شادي و شعف ديده شده و هنگامي
که مادرم در برابر او به روي زخمهاي شلاق بدن من کرم ميماليده
در چشمانش خشم ديده شده و قس عليهذا ......
تا اينکه بگير و بکش خميني شروع شده و مدتي از او خبري نبوده
و بعد روزي به ديدن ما امده و هنگامي که ميخواسته ما را ترک کند
با خجالت در حالي که سرخ شده بوده گفته :
-- ببخش فلاني ميخواستم از تو سئوالي کنم ؟
من گفتم بگو
گفت :
-- اين همه رنج و درد و زندان و شلاق و گريه هاي مادرت و رنجهاي
پدرت براي اين بود !!!!!!!! براي اين که شاه برود و خميني بيايد و
اين کارها را بکند که دارد ميکند !!!!!!
گفت با خجلت سرم را زير افکندم و با زهر خندي گفتم :
-- راست ميگوئي و حق داري !!!! نانا

No comments: