مولانا
اي دريغا که شب آمد همه از هم ببريم
مجلس آخر شد و ما تشنه و مخمور سريم
رفت اين روز دراز و در حس گشت فراز
ز اول روز خماريم و بشب زان بتريم
باطن ما چو فلک تا به ابد مستسقيست
گرچه روزي دو سه در نقش و نگار بشريم
همه زندان جهان پر ز نگارست و نقوش
همه محبوس نقوش و وثنات بقريم
کوزه ها دان تو صور را و ز هر شربت فکر
همچو کوزه همه هر لحظه تهي ايم و پريم
گه ز تمزيج جمادات چو يخ منجمديم
گه در آن شير گدازنده مثال شکريم
اگر اين يخ نرود زانست که خورشيد رميد
وگر آن مه نرسد زانست که بند اگريم
No comments:
Post a Comment