و صراحت سوزان حقيقت
چون خنجرکان آفتاب کوير
به چشمانت اندر خلد
و دريابي که چه شوربختي!
چه شوربختي !
که کمتر مايه ئيت کفايت بود
تا بيشترين بخت ياري را
احساس کني
سلامي به صفا
و دستي به گرمي
و لبحندي به صداقت
و خود اين اندک مايه ترا
فراهم نيامد